Recente activiteiten van de regio 'Flanders'

Hieronder vindt u korte impressies over een aantal recente activiteiten van onze regio.


 

Negende en laatste Waeslandrit 13 augustus 

Als vrijdag 13 voor velen een ongeluksdag is dan is zondag 13 voor ons een geluksdag, anders zat ik nu niet te schrijven. Obligate opdracht voor de winnaars van deze fantastische rit. Wegens medische omstandigheden bij onze vaste navigatrices reden Philippe en ikzelf als een nieuw samengestelde equipe. Kwestie van modern te zijn.

Om 09.00h stipt namen wij meteen de pits positie in bij Luc en Annick voor de deur. Luc moest zijn voltallige wagenpark nog buitenzetten, en daar stonden wij al. Achteraan, in de tuin, we kennen de weg inmiddels… stond de ontbijttafel al klaar. Merci Inge en Annick. Een buffet, niet voor het gezin, maar voor de voltallige Healeyfamilie. Bijna allemaal vaste klanten.

Nadat we ons tegoed gedaan hadden aan het alweer schitterende buffet gaf Paul Meersman 'de Gele' de briefing op zijn karakteristieke en droge manier. Het weze duidelijk: “gij zult niet internetten om vragen op te lossen of strafpunten zijn uw deel”, “er zijn controles onderweg”, “iedereen moet op welbepaalde punten zijn op de juiste tijd, of gij krijgt geen eten”…   Alles met een vette knipoog natuurlijk. 

Omstreeks kwart voor elf, de start, met een emmer vanwege de sponsor “ge zult hem nodig hebben” met spons, en reinigingsmiddel en andere nuttige dingen. Dank u wel Intratuin voor de sponsoring! We krijgen ons opdrachtenblad, en starten bij 1: rechtdoor. Daarna werd het moeilijker, links, rechts, de tussenafstanden werden groter, er lagen hindernissen (drempels), mooie weilanden, en uitzichten gaven zich bloot, eens we tussen de woningen uit waren. Bij momenten hadden we zelfs het gevoel dat we in een rondje reden, maar dat zal wel mijn verbeelding geweest zijn. Ik denk dat elk jaar bij deze rit.

Toen we richting half maan reden stond daar weer 'de Gele' op punt 26. Moest hij weten welke banden op de wagen zaten. Belangrijk detail dat meteen illustreert hoe bezorgd de organisatie is om onze veiligheid, want vanaf 27 onverhard, en daarna (rode) Bieten en gevaarlijke tegenliggers. Wij hebben alleen joggende meisjes gezien en voelden ons niet bedreigd. Integendeel. Vervolgens passeerden we bijna op de rand van het havengebied, waar een paar flinke ventilatoren voor verkoeling zorgden, en je tussen de dijk en de auto kon genieten van alweer pittoreske landschappen, fauna en flora. Voor de liefhebbers, een stop, om bovenop de dijk te genieten van het uitzicht (36) nabij de Hertogenstraat. Na 44 km (en dat was precies zo) vragen oplossen. 'De Gele' stond daar ook (toezicht houden) ineens waren alle equipes getransformeerd tot een zwerm zoekende, kijkende en speurende mensen, op zoek naar die ene aanwijzing om toch weer een vraag op te lossen. Ze waren niet moeilijk. Scherp zien, goed lezen en opletten, dat was de boodschap. En dan weer verder, Parallelweg, onverhard, Parallelweg,… alweer? Ineens waren we de grens over met Nederland en konden we genieten van betere wegen, langs de Scheldedijk, een laatste stukje en middagstop: In ’t zicht van de Schelde voor een reuzensandwich met een biertje. Wel lekker. Om de Schelde te zien, moest je wel de dijk op (zeedijk van de Alsteinpolder). Ik schat een meter of 5 hoog.

Bij aankomst: 1 nieuwe aardappel afgeven (opdracht) en antwoorden op vragen voormiddag.  Iemand de Healey zien staan onder een

schuur (in de nok)? Neen? Spijtig. Dan ga ik het hier niet weggeven, kan de vraag nog eens dienen in een rit of een quiz.  

Lekker genieten van de zon, ook hier weer, je krijgt wat je verdient, de zonnestraaltjes (de dames) van de organisatie hebben dat echt verdiend. Luc en Paul ook.

Namiddag. Routebook ziet er anders uit: layout, positie van de afstanden, nummering. Ocharme, de navigator die dacht, gaat goed, dit rijden we uit met twee vingers in de neus. Wakker worden! Vervolgens een nieuw blad met vragen en opdrachten.

Gelukkig staan de punten voor het oplossen van de vragen keurig aangeduid. Intussen hebben de gecombineerde situaties hun intrede gedaan in het routeboek, wat alles des te leuker maakt, en soms spannend.

Situatie 33 was een lastige, want daarvoor moest je tot vier kunnen tellen, en dan linksaf.  Ging net, alle vingers van de linkerhand nodig gehad. (De duim was om naar links te wijzen hé)

Via een veld gladiolen en alweer het gevoel dat we rond rijden (getuige de mobilehome met zwarte strepen aan de dijk) en een gecombineerde situatie langs de kerk, door het dorp (42) komen we bij punt 43 op de drank stop. Staat daar alweer 'de Gele' te pronken met een plakkaat op de voorruit: "Openlucht Champagnebar".

Een gezellig intermezzo, waar de bubbels rijkelijk vloeiden, en we in stijl, uit echte glazen dronken. Kort daarna, halt houden in het dorpscentrum van Sombeke. Ook hier speelden zich taferelen af van zoekende Healeyteams. Na het maken van wat krabbels, sprongen ze in de wagen, en toerden weer verder. Dan opeens, een vraag bij een watertoren in Temse, hoe oud die dan wel niet was, en hoeveel ml erin zat. Vreemd genoeg was de tweede vraag makkelijker dan de eerste. Iemand had dat jaartal er al lang afgekeken, dus wisten we het ook niet.

Dan weer verder door Temse dorp. Dat was moeilijker wegens onvoorziene omleidingen, en de organisatie van een wielerwedstrijd. Slim als we zijn, draaiden we ons roadbook ondersteboven, en jawel, de geheime code werd ons duidelijk: Intratuin!

Na deze laatste heldendaad en 15 situaties verder kwamen we aan op de parking van De Narren in Bornem. De eindbestemming was bereikt, en daar staat…. Juist, 'de Gele'.

Alweer een gezellige Cava als welkom, inleveren van de antwoorden bij Paul, en bijkletsen met andere deelnemers tot we verzocht werden onze posities in te nemen aan tafel. Een verzorgde lunch, lekker en luchtig om de avond af te sluiten.

Intussen had de veelkoppige jury de resultaten al verwerkt en deelde plechtig mee dat er vier ex-aequo antwoorden waren. Dus schiftingsvraag: de som van de leeftijden van de organisatie raden. Er werd gedacht en overlegd, nog eens gekeken van: zou die echt zo oud zijn? En tenslotte leverden we elk ons antwoord in. Team 19 had met vier gokjes precies 217 jaar berekend, pal erop.

Een hele mooie prijs werd ons deel: een overnachting in de B&B waar Luc en Annick De Corte binnenkort hun toekomst zullen uitbouwen: Moulin de Sévoux 61290 Malétable (Frankrijk). "Healeys welcome" staat er binnenkort op de deur. Verder nog een trofee met inscriptie “Laatste Waeslandrit” en miniatuur groene Healey, net zoals die van Luc De Corte.  Een mooi aandenken. Er waren ook prijzen voor de winnaars van de tweede en derde plaats.  De aardappelen werden de troostprijs.

En zo sloten we een onvergetelijke dag af. Bedankt Luc en Annick, Paul en Inge voor deze fantastische organisatie! 

Getekend: Team 19: Ivo Huysmans (co pilot and writer) en Philippe Deckers (driver & President)

Zie hieronder het fotoverslag

 


De Noorderkempenrit van 21 mei

Gelukkig was de start van de Noorderkempenrit in Brasschaat en om daar vanuit Wommelgem om 9.30 uur te geraken moesten we al zeker niet te vroeg vertrekken. Het was dus een rustige aanvang van de dag en de temperatuur begon al leuk te stijgen dus het beloofde een prachtige dag te worden. Na een kort ritje naar Brasschaat kwamen we aan in Dennenhof voor ons eerste ritje met de AHOCN. Bij aankomst stonden er al enkele Healeys te blinken in de zon en viel het ons op dat alle wagens goed verzorgd waren (we hebben al andere meetings meegemaakt waar er wel eens een ‘minder verzorgd exemplaar’ tussen staat). Gelukkig had ik AH-100 dus ook nog even opgeblonken voor vertrek.

Tijdens het ontbijt al een leuke babbel gehad met andere rijders (we werden echt wel goed ontvangen voor een eerste rit, waarvoor dank!) en na de taart was het tijd voor de puzzel. Die hebben we afgewerkt in 1.26 minuten wat een snelle tijd bleek te zijn. Een goed begin dus. Op naar de rest van de dag…

De rit op zich stak goed ineen en liep langs een goeie mix van kleine weggetjes en langere stukken waar je eens wat meer snelheid kon halen. Vermits we de puzzel ’s morgens al redelijk goed gedaan hadden en we de eerste vraagjes redelijk goed gevonden hadden vond Anke dat we maar eens ons best moesten doen voor de wedstrijd (we rijden al bijna 30 jaar rally's en doen maar zelden mee voor de prijzen, laat staan dat we iets winnen) dus vanaf dan maar extra opletten op ‘Den Hof’ en op zoek naar grenspalen en nummers op objecten.

Tijdens de middagstop nog wat extra contact gemaakt met andere Healeyrijders en de mensen al wat beter leren kennen. Het eten daar was lekker - ik denk dat het ongeveer 20 jaar geleden is dat ik nog eens kopvlees gegeten heb en ik moet zeggen dat het smaakte.

Bij het vertrekken daar wel gemerkt dat het ‘rammeltje’ dat sinds de voormiddag in de auto zat erger geworden is, dus het tweede deel van de rit dan maar op het gemakje afgewerkt en niet te zot meer gedaan. Achteraf is gebleken dat mijn vliegwiel losgekomen was, maar daar zijn ze op het moment van schrijven al aan bezig om dat te verhelpen. Wel vreemd, want de bouten waren met Loctite vastgezet en vastgespot - hardnekkige bouten heb ik blijkbaar, zal wel bij het bazeke passen zeker.

Het tweede deel van de rit liep ook weer over een leuke mix van kleine en grotere banen, maar gelukkig was het wel goed weer met al die onverharde stukken erin. Bij regenweer zouden de wagentjes er wel wat minder blinkend bijgestaan hebben…

Na nog een tussenstop in ‘De Leeuw van Vlaanderen’ met nog een proefje golfballen werpen konden we rustig verder naar Kapellen voor het gezellige napraten met een glaasje bubbels en nadien met lekker stoofvlees. Bij de prijsuitreiking kregen wij wel de schok van ons leven te verduren en ik heb nog om een hertelling gevraagd, maar het mocht niet baten. Team 7 (wij dus) gingen met de hoofdprijs naar huis. Wat een goed puzzelke 's morgens en een geslaagde bottle-flip 's middags al niet voor de moraal tijdens de rit kunnen doen in het zoeken naar antwoorden…

Nu nog hopen dat het vliegwiel niet opnieuw loskomt en dan zien jullie ons zeker terug met de Waeslandrit.

Bedankt aan iedereen voor de leuke ontvangst en babbels voor onze eerste rit bij de AHOCN, dat smaakt naar nog. En zeker voor de mooie wagens waar we tussen reden. Dat zorgt zeker voor een goeie stimulans om de laatste stukjes nog af te werken aan AH-100 en hem tip top in orde te krijgen en houden.

Tot binnenkort op de Vlaamsche wegen,

Steven & Anke Meeussen

Fotoverslag van deze heerlijke dag:


Hieronder vindt U een aantal sfeerplaatjes van eerdere bijeenkomsten.