De 11de editie van “De Langste Nacht” zit er op, het stof is weer neergedaald en terwijl wij alle losse eindjes aan het afhechten zijn kijken we terug op een volgens ons geslaagde rally. Al hadden wij als nieuw bakken organisatoren van deze fantastische rally wel de nodige hobbels te nemen, zelfs tot vlak voor de start was het nog even zweten.

3 Weken voor de start laat het beoogde laserteam weten op vakantie te zijn, het backup team zegt toe te komen, maar meldt een week later dat zij toch niet kunnen. Bellen mailen en vragen, maar helaas geen laserteam, dus we besluiten om de deelnemers maar niet wijzer te maken en niet te melden dat er deze keer niet gelaserd zal worden.

2 Weken voor de start en er ontbreken nog 2 vergunningen, die voor de start provincie en voor de finish provincie. De ene is snel geregeld, maar voor de andere kost het meer moeite zeker als de ambtenaar die de vergunning in behandeling heeft van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen. Op donderdag 8 november (2 dagen voor de start dus) krijgen we toch groen licht, ook die horde is genomen.

1 Week voor de start blijkt dat ondanks de toezegging dat we in Sittard de markt op mogen de blokkade pas vanaf 13:00 voor ons naar beneden mag. Koortsachtig overleg, is dat niet te laat? Kunnen we nog iets doen? Uiteindelijk blijkt op vrijdag een behulpzame stratenmaker/hovenier de bewuste paal eruit gereden te hebben en is er dus vrije doorgang.

Op vrijdagavond nemen we nog eens alles door, onze checklist is afgewerkt, aan alles is gedacht toch? We maken nog de opmerking dat er in Sittard een moment zal zijn waarop we denken oeps, daar hadden we even niet aan gedacht maar we hebben geen idee wat dat zou kunnen zijn. We maken ook een app groep aan voor de marshals op de TC’s en hoewel we met z’n allen hadden afgesproken de app alleen te gebruiken voor serieuze berichten gaat er al snel de nodige gezelligheid over de lijn en later op de avond ontstaat er zelfs een soort competitie welke regio nou het leukste, mooiste, gezelligste etc. is.

Zaterdag ochtend de auto inladen en afreizen naar Sittard, waar we rond het middag uur aankomen. De regio Limburg heeft al bezit genomen van het terras en heeft al enkele Healey’s opgesteld. Niet veel later melden de eerste deelnemers zich en al snel vult het marktplein zich onder toeziend oog van de nodige toeschouwers met rally Healey’s. Ondanks het wat miezerige weer ontstaat er toch een gezellige drukte op de markt, precies wat wij voor ogen hadden, “De Langste Nacht”, de DHC en de AHOCN laten zien aan de buitenwereld.

Een kwartier voor de start komt ons “oeps, daar hadden we even niet aan gedacht” moment. Terwijl de auto’s zich opstellen en Bertus zich op maakt om ze weg te vlaggen komen we tot de conclusie dat we geen startvlag hebben. Maar gelukkig is daar een handige vrijwilliger die ons start hotel binnenstormt om de vlag van volk en vaderland op te eisen en zo kan Bertus getooid met de nationale driekleur alsnog poseren als de held des vaderlands voordat hij de troepen het veld in zal sturen. En als na een half uurtje 24 equipes op weg zijn gegaan valt er weer een stilte over het marktplein in Sittard.

Kort daarop melden de eerste marshals zich in de app met foto’s van hun fraai uitgedoste TC locaties, aan werkelijk alles is gedacht, ballonnen, feestverlichting, slingers, pruiken noem maar op, alles is uit de kast getrokken om de deelnemers te vermaken en op de stamppot locatie is dat goed te merken: de stemming zit er goed in. Helaas zijn we wel met 2 equipes minder door technische pech.

Ook op de middernacht stop is het een feestje, regio Oost heeft uitgepakt met bitterballen, broodjes, bakworst en krentenwegge (de laatste 2 voor onderweg), het parkeer terrein is afgezet met linten, waarom begrijpen we eerst niet, maar wanneer er steeds meer Healey’s worden opgesteld wordt het al snel duidelijk: ze worden zo opgesteld om mooie plaatjes te kunnen maken en dat gebeurd dan ook volop.

Na de middernacht stop krijgen we ook te maken met een boze bewoner, gelukkig wordt een mogelijke confrontatie snel de kop ingedrukt en loopt het met een sisser af.

Midden in de nacht komt voor ons een lastig moment als we merken dat een equipe zich niet aan de regels heeft gehouden, niet om vals te spelen of zo verre van dat, maar ze hebben zich toch niet aan de regels gehouden. Het reglement erbij en inderdaad, daar staat het toch echt, maar wat moeten we nu doen? Zeker als we zien dat de betreffende equipe zich mengt in de strijd voor de bekers. We besluiten om de equipe buiten mededinging te laten meedoen, ze mogen door, maar komen niet in aanmerking voor de prijzen. Uiteraard is de equipe daar in eerste instantie boos en  teleurgesteld over, maar ze gaan toch sportief door en we zien ze gelukkig weer bij de finish.

Bij de finish zien we alleen maar lachende gezichten, menigeen heeft genoten van een ouderwetse “De Langste Nacht” mede dankzij de door Eric Klunder uitgezette route. Na een welverdiend ontbijt is het tijd voor de prijsuitreiking en nadat de winnaars gehuldigd zijn gaat iedereen weer zijn eigen weg, op naar zijn of haar bed. Tevreden trekken wij de deur van Lands Huys achter ons dicht wanneer we als laatste vertrekken. We hebben weer een mooi hoofdstuk toegevoegd aan het verhaal dat “De Langste Nacht” heet.

Er staat nu ook een selectie van de foto's op onze website gezet.

Leo & Marcel