24 september 2017

De (West) Limburgers van de AHOCN regio Flanders nodigen uit. Dat kun je toch niet laten liggen..

Een kolfje naar de hand van mijn Longbridge, maar in mijn zoektocht waarom de overdrive het niet deed heb ik de versnellingsbak eruit genomen. Beetje moeilijk dus.

Omdat het toch een thuiswedstrijd was werd de MG TC gezadeld. Die doet ’t altijd, in zijn eigen ritme.

Zondagmorgen werden we wakker in de erwtensoep: de mist zorgde ervoor dat je geen tien meter kon zien. Een rode mistlamp was nog niet voorzien op een TC, maar een fietsachterlicht op het reserve-spaakwiel gaf hetzelfde effect. Inschrijven, koffie en vlaai waren in de paardenstallen van de abdij van Herckenrode. 

(Nu ja paardenstallen, 30 jaar geleden was ik daar ook al eens een keer. Toen woonde er een pottenbakker en die had met mijn vriend een houtkachel geruild voor een 1948 Vauxhall Velox. ’t Was putteke winter, terwijl ik naast de open haard zat te rillen speelden de kinderen op blote voeten in de kamer.) Ondertussen zijn de abdij en de paardenstallen prachtig gerestaureerd. Een tip voor een winterwandeling? 

Een dertigtal Healey’s waren op het appel. Verder nog een paar andere exoten, waaronder een mooie BMW Z1. (Hoe moet een dame met een minirok daar instappen?)

We werden via kleine wegen uit de omgeving van de stad Hasselt geloodst, dwars door het platteland van het oude graafschap Loon, nu Belgisch Limburg genoemd. De mist had ervoor gezorgd dat we weinig of geen fietsers of andere weggebruikers tegenkwamen, bovendien konden de snelle jongens op de kleine wegen niet inhalen, dus werd het een ontspannen tocht. Alleen spijtig dat de kasteelbrouwerij van ter Dolen in Helchteren nog niet open was (te weinig volk?), dus reden we in een trek door naar de taverne ’t Sjasse in Tongerlo. Daar kon iedereen nemen wat ie wou, met een frisse pint abdijbier van Tongerloo.

Terug richting midden Limburg. De weg bracht ons langs alle bekende toeristische plaatsen, Kelchterhoef, Hengelhof, Bokrijk en ’t vliegveld van Kiewit. Spijtig dat we niet alle terrasjes konden bezoeken. Als “local” moet ik toegeven dat de keuze van het traject subliem was: rustig toeren over stille wegen terwijl in de buurt de verkeersaders overvol zaten. 

Vervolgens weer naar de “paardenstallen”. Daar aangekomen kon iedereen kiezen hoe en hoelang men nog kon nagenieten van de mooie tocht. De zon had de mist reeds voor de middag weggejaagd, iedereen heeft dus open rijdend kunnen genieten van de nazomer.

Julie en Michel, proficiat en bedankt voor de mooie dag.

Guido Vanoppen