Als vrijdag 13 voor velen een ongeluksdag is, dan is zondag 13 voor ons een geluksdag, anders zat ik nu niet te schrijven.  Obligate opdracht voor de winnaars  van deze fantastische rit.

Wegens medische omstandigheden bij onze vaste navigatrices, reden Philippe en ikzelf als een nieuw samengestelde equipe. Kwestie van modern te zijn.

Om 09.00h stipt namen wij meteen de pits positie in bij Luc en Annick voor de deur.  Luc moest zijn voltallige wagenpark nog buitenzetten, en daar stonden wij al.

Achteraan, in de tuin, we kennen de weg inmiddels… stond de ontbijttafel al klaar.  Merci Inge en Annick.  Een buffet, niet voor het gezin, maar voor de voltallige Healey familie.  Bijna allemaal vaste klanten.

Nadat we ons tegoed gedaan hadden aan het alweer schitterende buffet, gaf Paul Meersman “de Gele” de briefing op zijn karakteristieke en droge manier.  Het weze duidelijk: “gij zult niet internetten om vragen op te lossen of strafpunten zijn uw deel”, “er zijn controles onderweg”, “iedereen moet op welbepaalde punten zijn op de juiste tijd, of gij krijgt geen eten”,…   Alles met een vette knipoog natuurlijk.  Omstreeks kwart voor elf, de start, met een emmer vanwege de sponsor “ge zult hem nodig hebben” met spons, en reinigingsmiddel en andere nuttige dingen.  Dank u wel Intratuin voor de sponsering!

We krijgen ons opdrachtenblad, en starten bij 1 : rechtdoor.  Daarna werd het moeilijker, links, rechts, de tussenafstanden werden groter, er lagen hindernissen (drempels), mooie weilanden, en uitzichten gaven zich bloot, eens we tussen de woningen uit waren.  Bij momenten hadden we zelfs het gevoel dat we in een rondje reden, maar dat zal wel mijn verbeelding geweest zijn.  Ik denk dat elk jaar bij deze rit.

Toen we richting half maan reden, stond daar weer “de Gele” op punt 26. Moest hij weten welke banden op de wagen zaten.  Belangrijk detail dat meteen illustreert hoe bezorgd de organisatie is om onze veiligheid, want vanaf 27 onverhard, en daarna (rode)Bieten en gevaarlijke tegenliggers.  Wij hebben alleen joggende meisjes gezien en voelden ons niet bedreigd. Integendeel. Vervolgens passeerden we bijna op de rand van het havengebied, waar een paar flinke ventilatoren voor verkoeling zorgden, en je tussen de dijk en de auto kon genieten van alweer pittoreske landschappen, fauna en flora.  Voor de liefhebbers, een stop, om bovenop de dijk te genieten van het uitzicht (36) nabij de Hertogenstraat.  Na 44 Km ( en dat was precies zo) vragen oplossen.  “de Gele” stond daar ook (toezicht houden)  ineens waren alle equipes getransformeerd tot een zwerm zoekende, kijkende en speurende mensen, op zoek naar die ene aanwijzing om toch weer een vraag op te lossen.  Ze waren niet moeilijk. Scherp zien, goed lezen en opletten, dat was de boodschap. En dan weer verder, Parallelweg, onverhard, Parallelweg,… alweer? Ineens waren we de grens over met Nederland en konden we genieten van betere wegen, langs de Scheldedijk, een laatste stukje en middagstop: In ’t zicht van de Schelde voor een reuzensandwich met een biertje.  Wel lekker.  Om de Schelde te zien, moest je wel de dijk op. (zeedijk van de Alsteinpolder)  Ik schat een meter of 5 hoog.

Bij aankomst: 1 nieuwe aardappel afgeven (opdracht) en antwoorden op vragen voormiddag.  Iemand de Healey zien staan onder een schuur (in de nok)?  Neen? Spijtig. Dan ga ik het hier niet weggeven, kan de vraag nog eens dienen in een rit of een quiz.  

Lekker genieten van de zon, ook hier weer, je krijgt wat je verdient, de zonnestraaltjes (de dames) van de organisatie hebben dat echt verdiend.  Luc en Paul ook.

Namiddag.  Routebook ziet er anders uit: layout, positie van de afstanden, nummering.  Ocharme,  de navigator die dacht, gaat goed, dit rijden we uit met twee vingers in de neus.  Wakker worden!  Vervolgens een nieuw blad met vragen en opdrachten.

Gelukkig staan de punten voor het oplossen van de vragen keurig aangeduid.  Intussen hebben de gecombineerde situaties hun intrede gedaan in het routebook, wat alles des te leuker maakt, en soms spannend.

Situatie 33 was een lastige, want daarvoor moest je tot vier kunnen tellen, en dan linksaf.  Ging net, alle vingers van de linkerhand nodig gehad. (De duim was om naar links te wijzen hé)

Via een veld Gladiolen en alweer het gevoel dat we rond rijden (getuige de mobilehome met zwarte strepen aan de dijk) en een gecombineerde situatie langs de kerk, door het dorp (42) komen we bij punt 43 op de drank stop.  Staat daar alweer “de Gele” te pronken met een plakkaat op de voorruit: ‘openlucht Champagnebar’.

Een gezellig intermezzo, waar de bubbels rijkelijk vloeiden, en we in stijl, uit echte glazen dronken.  Kort daarna, halt houden in het dorpscentrum van Sombeke.  Ook hier speelden zich taferelen af van zoekende Healey teams.  Na het maken van wat krabbels, sprongen ze in de wagen, en toerden weer verder.  Dan opeens, een vraag bij een watertoren in Temse, hoe oud die dan wel niet was, en hoeveel ml erin zat.  Vreemd genoeg, was de tweede vraag makkelijker dan de eerste.  Iemand had dat jaartal er al lang afgekeken, dus wisten we het ook niet.

Dan weer verder door Temse dorp.  Dat was moeilijker wegens onvoorziene omleidingen, en de organisatie van een wielerwedstrijd.  Slim als we zijn, draaiden we ons roadbook ondersteboven, en jawel, de geheime code werd ons duidelijk: intratuin!

Na deze laatste heldendaad en 15 situaties verder kwamen we aan op de parking van De Narren in Bornem.  De eindbestemming was bereikt, en daar staat…. Juist, “de Gele”.

Alweer een gezellige Cava als welkom, , inleveren van de antwoorden bij Paul, en bijkletsen met andere deelnemers tot we verzocht werden onze posities in te nemen aan tafel.  Een verzorgde lunch, lekker en luchtig om de avond af te sluiten.

Intussen had de veelkoppige jury de resultaten al verwerkt en deelde plechtig mee dat er vier ex aequo antwoorden waren.  Dus schiftingsvraag: de som van de leeftijden van de organisatie raden.  Er werd gedacht en overlegd, nog eens gekeken van: zou die echt zo oud zijn? En tenslotte leverden we elk ons antwoord in.

Team 19 had met vier gokjes precies 217 jaar berekend, pal erop.

Een hele mooie prijs werd ons deel: een overnachting in de B&B waar Luc en Annick De Corte binnenkort hun toekomst zullen uitbouwen: Moulin de Sévoux 61290 Malétable (Frankrijk).  Healeys welcome staat er binnenkort op de deur.

Verder nog een trofee met :inscriptie “Laatste Waeslandrit” en miniatuur groene Healey, net zoals die van Luc De Corte.  Een mooi aandenken.  Er waren ook prijzen voor de winnaars van de tweede en derde plaats.  De aardappelen werden de troostprijs.

En zo sloten we een onvergetelijke dag af.

Bedankt Luc en Annick, Paul en Inge voor deze fantastische organisatie!

Team 19: Ivo Huysmans (co pilot and writer)  Philippe Deckers (driver & President)