Zondag 18 september reden we voor het eerst samen mee in deze toerrit. Geen moeilijke kaartleestrucjes, maar een mooie rit door Noord-Brabant en België, zonder tijdsdruk. We begonnen met de rit van huis naar het beginpunt, dit was in Oirschot. Koud maar droog.Op het marktplein stonden nog maar een paar Healeys toen wij arriveerden, maar de auto's bleven binnenkomen, en zo was er tegen het begin van de rit een leuke hoeveelheid bereikt. Zoals meestal waren er niet alleen maar Healeys te bewonderen. Ik zag een onder andere een oranje Corvette, een vanillekleurige Mustang en een Alfa Spider.%image_alt% %image_alt%

 

Tijdens het koffiedrinken met een overheerlijk aardbeiengebakje kon iedereen lekker kijken wat er allemaal aan kwam rijden.
De plekjes aan de straat waren dan ook bomvol.
Het weer liet prima toe om open te rijden, wat de sfeer zeker ten goede kwam.
Aan alle kanten stonden bewonderende toeschouwers, veelal gewoon mensen die toevallig voorbij kwamen.Het begin was zoals wel vaker een chaos: auto's met de neuzen allerlei kanten op krioelden door elkaar. Hierdoor was er in het hart van Oirschot een flinke verkeersopstopping. De organisatoren deden hun best om iedereen naar de kant te dirigeren zodat het andere verkeer er weer langs kon. Gelukkig werkten wij allen goed mee.

We kregen het routeboek uitgereikt en vertrokken (helaas) in colonne. Het betrof een bolletje-pijltje route. Om het geheel wat op te vrolijken waren meerdere plaatjes op de kop ingetekend. Lekker draaien met het boek dus voor navigatoren zonder al te veel ruimtelijk inzicht (zoals ik).
De colonne dunde dan ook al snel lekker uit, ook omdat sommigen blijkbaar voor donker thuis moesten zijn. Onze nieuwe tripmaster liep helaas niet gelijk met die van de uitzetters wat af en toe het voorbijschieten van de juiste afslag tot gevolg had. Gelukkig waren overal heel duidelijk een of meerdere straatnamen bijgeplaatst, waardoor de rit volgens mij voor iedereen goed te doen was. En we hadden zon! Hoe vaak is dat al gebeurd deze zomer?

Er kwamen wat wegen, al dan niet verhard, met enorme gaten en bulten. Zo konden we goed de vering testen (en af en toe de stekker van de tripmaster weer aanduwen). Doordat de bestuurder noodgedwongen langzamer moest rijden, kon door de navigator (dat ben ik) des te meer genoten worden van de omgeving. Op de plek met de ergste hobbels stond heel slim de fotograaf. Hier moest iedereen afremmen om de wagen heel te houden en de bocht te nemen en kon hij dus makkelijk zijn kiekjes maken. Onderweg haalden wij nog de letter F op, van een andere rit.
Dat was feitelijk niet de bedoeling, maar uit gewoonte schreef ik hem in het routeboek, hihi.

En heeft iedereen onderweg die bom langs de kant zien staan, op een paaltje?
Ik ben eigenlijk benieuwd wat die daar deed, weet iemand dat?

En dan moesten we toch even bijremmen, er stak een eekhoorntje over, leuk!
Dat kan gebeuren als je een rit hebt in het bos.
Ook moesten er meerdere paarden, al dan niet met wagens, gepasseerd worden.

De lunch was in de bierbrouwerij van Vessem, al heb ik daar persoonlijk niets van gezien.
Van de bierbrouwerij dan, de lunch was prima. Er lag zelfs een 'Contente Mens menukaart' op de tafels. Een rondleiding daar had me wel wat geleken, misschien iets voor een andere keer?Buiten zag ik allemaal billen die omhoog uit een motorkap staken. Als grondelende eendjes.
Ik wist niet dat er zoveel hoofden met bovenlijf onder een motorkap konden.

Na de lunch kwam er weer een mooie rit. Hierbij haalde ik een letter J op, jaja... Altijd grappig vind ik de momenten waarbij je op een kruispunt aan komt en er van meerder kanten Healeys aan komen rijden. Wie is er fout, wie is er goed, allemaal lachende snuiten en zwaaien en soms roepen. Heerlijk rondtoeren op prachtige weggetjes, met slechts één minpuntje: een stuk weg van bijna 5 kilometer met elke 300 meter een wegversmalling met bult.

En zo kwamen we bij het sluitstuk, een stukje kaartlezen op een kaart waar de schaal niet bij stond. Boeiend was dat, ik vond het wel leuk. Heel erg moeilijk was het niet, al zijn we wel een keertje een zijweg voorbij geschoten, en ruim op tijd was het eindpunt bereikt: een terrasje in (nog steeds) de zon. Als toegift heb ik dan ook heerlijk even op het terras van een kabouterbiertje (La Chouffe) genoten.
%image_alt%
Op weg naar huis was het uit met de pret en begon de regen.
Vreemd genoeg werden we in het begin helemaal niet nat, alleen de voorruit maar.
Zullen we stoppen en de kap dicht doen? Tsja, toch maar niet.
Na de stopmogelijkheid begon het uiteraard twee keer zo hard te regenen, maar echt nat werden we nog steeds niet.

Bijna thuis was de A2 dicht en moesten we binnendoor.
En daar werd het in de auto wat vochtiger hier en daar.
Nou ja, na zo'n heerlijke zonnige dag, wie zeurt er dan nog?
Volgend jaar proberen we zeker weer van de partij te zijn!

Cris Kraimaat