Verslag Drielandenrit Healeyvaartweekend

%image_alt%

Het is altijd even een geregel, maar ook dit jaar was er iemand genegen om op onze tieners te passen. Dus kon de pret beginnen, eerst de inschrijving bij de club en vervolgens het hotel boeken. Zaterdag was de rit, vrijdagnacht en zaterdagnacht zouden we in Limburg blijven, zodat we een lekker lang weekend weg waren.

Maar daar kwam een klein probleempje. De hoteldame beweerde dat de rit op zondag was. We keken snel op de website met de agenda erbij. Nee hè! Ze had gelijk!

Blijkbaar waren we niet de enigen. Later hoorden we van twee onfortuinlijke leden die helemaal uit Enschede waren gekomen op vrijdagavond en zaterdagochtend pas hoorden dat de rit zondag was. Ze zijn zaterdag maar weer teruggegaan naar Enschede. Ik kan me zo voorstellen dat ze niet heel gelukkig waren op dat moment.

Vervolgens moest er lang overlegd worden. Kon het nu allemaal wel doorgaan? De oppas ging maandagmorgen vroeg op vakantie en de chauffeur moest gewoon maandag werken.

Het plan werd gewijzigd. De oppas bleek genegen te zijn vanaf ons adres op vakantie te gaan, en het hotel werd toch nog geboekt. Dan maar alleen de zaterdagnacht. Helaas konden we de maaltijd na de rit nu niet meer meemaken. Dat was jammer, omdat het erg leuk is om nog even de ervaringen te delen en te horen hoe het iedereen vergaan is.

Nou ja, we konden in elk geval gaan rijden.

%image_alt%Zaterdagmiddag begonnen we richting zuid. Het was heet en droog. Onderweg zagen we al wat equipes rijden (kijk, zij zijn ook vast onderweg!). 's Middags om een uur of twee kwamen we in het hotel aan. Er stond een aantal Healeys te glimmen bij het terras, zodat we meteen zagen dat we goed zaten.

Inchecken dus maar. Nou konden we natuurlijk aanschuiven op het terras, maar we hebben de Healey om er mee te rijden.

We pakten lekker een stukje Mergelland route en genoten van het mooie landschap. De lucht zag er wel wat dreigend uit en het was drukkend warm. En ja hoor, om een uur of vier kwam het
eerste water naar beneden. We reden eerst nog even door, want het was eigenlijk wel prettig om wat te koelen, tot de druppels wel erg dik werden en het echte regen werd. Stoppen dan maar, en de kap dichtdoen.

Er was een klein probleempje. De zon bleef meedogenloos schijnen, en de wind blies de regen door de ramen naar binnen. Dan toch maar de ramen dicht doen, het werd wel erg nat. Tja, vervolgens besloegen de ruiten natuurlijk en het leek wel 50 graden in de auto. Ik voelde me net een gestoomde naaktslak zeg!

Wat waren wij blij toen het weer droog werd. Meteen ging de kap weer naar beneden en konden we het zweet eraf laten waaien. En zelfs dan was het nog heet. Bovenop een heuvel, bij de Gerardushoeve, namen we koffie met wat erbij op het terras, waar een heerlijk briesje stond. Eten konden we er niet (het was vol), ja, wel binnen, maar dat leek geen optie op dat moment.

Na de koffie gingen we op zoek naar een plekje om te dineren. Tijd hadden we nog zat en het weer was weer opgeklaard, de Mergellandroute lonkte.

Ergens in Valkenburg was nog wel een plekje vrij op een terras, waar we heerlijk gegeten hebben.

Om acht uur reden we richting hotel, het was nog steeds droog. Daar aangekomen zagen we op de parkeerplaats een enorme rij Healeys staan. Wat is dat een mooi gezicht, vooral als ze allemaal naast elkaar staan opgesteld. Het fototoestel werd dan ook even tevoorschijn gehaald.

%image_alt%
In het hotel gingen we op zoek naar de eigenaren van al dat moois. Heel vreemd, niemand te zien! En het was pas half negen...Ook niet in het restaurant of de bar of op het terras. Er was inmiddels wel een bruiloft gaande, met muziek.

Bij de receptie hebben we nog gevraagd of er soms een verborgen zaaltje was waar de Healeyclubleden zich verschuilden. Ze zijn misschien wel Maastricht in, zei het meisje slim (met de bus dan zeker, want alle auto's stonden immers op het parkeerterrein?!). Maar net als vorig jaar was er geen speciaal plekje voor ons.

We zijn dan maar met zijn tweeën op een terras neergestreken. Na een poosje kwamen er nog twee mensen bijzitten, enkele andere leden liepen nog langs en dat was het dan. Waar was iedereen? Gelukkig was het evengoed wel gezellig. 's Nachts hebben we helemaal niets gehoord van de bruiloft, dat was wel prettig.

Zondagmorgen begonnen we met een heerlijk ontbijt in het hotel. In de eetzaal zagen we nu wel heel veel Healeyclubleden. Waar die ineens allemaal vandaan kwamen? En even later arriveerde Harry met de vlag en tafels vol met allerlei andere spullen. Even uitchecken dan maar en hup naar de koffie met vlaai.

Het terras zat nu bomvol leden en de parkeerplaats was een droom. Allemaal Healeys in slagorde en veel eromheen cirkelende leden, in de weer met drooghoudzeiltjes en poetsend met billendoekjes. Ook zag ik dat er weer een aantal niet-Healeys waren die er blijkbaar bij hoorden. Ook mooi, zo'n Morgan! Misschien als tweede auto na de Healey.....

Om tien uur was de briefing en daarna de zuignappen vastgeplakt en vertrekken maar. Het weer was dreigend en er was regen voorspeld, maar nu was het nog droog en gelukkig ietsje koeler dan zaterdag. In het begin was het iets minder geslaagd. Achter ons reed iemand die blijkbaar om twaalf  uur weer thuis moest zijn. Elke keer liet hij de motor weer snoeihard brullen, maar er was geen mogelijkheid om hem te laten passeren, want we reden mee in de sliert Healeys die zich bij een start altijd voordoet. Waarom rijdt iemand mee als hij zo'n haast heeft om ermee klaar te zijn? Gelukkig rijden wij voor ons plezier. Er kwam er al snel een stukje snelweg en hij kon zijn hart ophalen. En, belangrijker, wij waren ervan af. Er volgde een leuke rit, met dit jaar wel veel bebouwde kom, maar ook schitterende slingerweggetjes en vergezichten.

We begonnen in Nederland.

%image_alt%%image_alt%

We kwamen door een historische dorpskern, waar Harry alles stond te fotograferen wat langsreed. Eigenlijk wilden we daar wel even stoppen, maar er was geen mogelijkheid tot parkeren. Dus reden we maar verder, er stonden toch nog minstens 7 terrassen in het routeboek.

Inmiddels waren we in Duitsland aangekomen.

Lekker het gas open in de heuvels, hier kon het wel. En zo schoten we alle leuke terrasjes voorbij, tot we in een bocht een leuk plekje ontdekten waar de Healey 100's van Peter en Mari stonden.
Ook stond er een Jensen Healey, niet van onze club. De eigenaar hiervan was het onmiddellijk met ons eens: wij waren familie! En op de parkeerplaats vlakbij stonden wel 20 Mazda MX5-en. Blijkbaar was die club er ook.

Er waren sowieso veel andere tourrijders op de weg.  De Citroënclub was er, de Porscheclub en minstens 40 motorclubs. Om niet te spreken van de wielrenners, altijd lastig te ontwijken.

Er waren ook weer wat plaatsen waar de Healeys van alle kanten op ons af kwamen. Gaan we nog wel goed? Zoals vaker hield ik, navigator, me koppig aan mijn eigen route. Soms terecht, en soms onterecht. Het moment dat we in een tour voor wielrijders terecht kwamen die aan het opbreken waren, werd het echt chaotisch en reden we fout. Toch merk je zoiets meestal snel om dan weer terug te gaan en alsnog goed te rijden. Inmiddels waren we in België.

%image_alt%

Om iets na half twee kwamen we bij de pauzeplaats, waar we de uitstekende lunch hebben genuttigd. Prima verzorgd was dat, heerlijke broodjes. Het was daar dat het mooie weer begon te minderen. Het motregende nu, nog niet zo hard, dus we lieten bij vertrek de kap nog maar open. Maar niet lang. Na een minuut of tien zagen we enorme plassen op de weg en kleddernatte motorrijders.

We deden snel de kap dicht, en ja hoor, even later was het zover. Slecht weer hoor, bij onze zuiderburen. Toch gingen we nog redelijk tussen de ergste hoosbuien door, al regende het wel gestaag, en hingen de wolken soms wat over de weg. Doordat het zicht toch minder is met de kap dicht en door de regen misten we een kruising. Terug dan maar weer.

Het bleef nu continu doorregenen en met de kap dicht werd het steeds warmer binnen. Van het uitzicht genieten was geen sprake en van de rit genoten we eigenlijk ook niet meer. We besloten dan maar om het laatste stukje over te slaan en recht naar het hotel terug te rijden en vandaar naar huis.

Toen we bij het hotel aankwamen was het 4 uur. Binnen was het goed druk en de verhalen logen er niet om. Zelfs autochtoon Harry, die de rit toch had georganiseerd, was gestopt omdat het onverantwoord was geweest om door te rijden. Het had geonweerd en het water was een meter hoog uit de rioolputjes gespoten! Er waren halfverzopen motorrijders gezien die ondanks het onweer toch maar onder bomen schuilden en de wolken hingen zo laag dat het af en toe leek of het mistte.

Wauw! Hadden wij allemaal gemist!

 

Al met al een gedenkwaardige rit. We gingen op huis aan en het weer werd iets minder nat, maar niet mooi genoeg om de kap open te doen.

Onderweg naar huis hebben we nog een reden gevonden om deze rit niet op zondag te zetten. Half Nederland was na het Hemelvaartweekend onderweg naar het noorden, en we stonden lekker in de file. En zoals jullie weten, met de kap dicht is dat......

Gestoomde naaktslak dus.

Wij kijken terug op een geslaagd weekend met veel plezier. Veel mooie Healeys in het mooie Drielanden-landschap. Er was duidelijk weer veel werk verzet om alles in goede banen te leiden en dat merk je. Iedereen bedankt en hopelijk tot volgend jaar!

Cristine Kraimaat