Sprite Rit  2011

Op 22 mei werd na een jaar van afwezigheid wederom de Sprite Rit verreden. Sinds jaar en dag is de organisatie van de rit in handen van Elisabeth LeBelle en haar hulpen Michael en Jeroen. Dat betekend dat de rit ook heel handig in de buurt van het centraal gelegen Culemborg wordt verreden, want daar woont dit illustere drietal.

Deelname aan deze rit was vroeger alleen voorbehouden aan Sprite en MG Midget rijders , maar tegenwoordig worden ook de grotere broertjes gedoogd. Gelukkig maar, want helaas komt toch maar een klein gedeelte van de Sprite eigenaren af op dit n.b. speciaal voor hen georganiseerde evenement. Het totaal aan deelnemende equipes was dit jaar 26 stuks. Niet slecht, maar het kan veel beter.

De start was in het rustieke Beusichem op de markt in het Café/restaurant ‘De Blusser’, vernoemd naar de voormalige bestemming van het pand: brandweerkazerne. Onder genot van koffie en taart konden we de door de organisatie uitgereikte bescheiden bestuderen, maar daar kwam in mijn geval niet veel van terecht, want bijkletsen met de andere leden nam veel tijd in beslag. Gelukkig had ik niet ingeschreven voor de sportklasse, want dan was ik helemaal de mist in gegaan. Zonder bijrijdster (mijn ega was druk bezig de kost te verdienen) is dat niet te doen. Nu had ik alleen maar de omschreven route te volgen en onderweg een paar vragen te beantwoorden en dat bleek al lastig genoeg. Het totaal aantal te rijden kilometers was 130, maar ik denk dat ik de 180 aardig benaderd heb. Dat krijg je als je een bladzijde teveel omslaat en niet goed oplet. Maar ja, de route door de Betuwe was dan ook betoverend mooi. Dat begon al vlak na de start, toen ik het niet laten kon toch even een ommetje te maken door het pittoreske plaatsje Buren. Daar ga ik zeker een keer naar terug!

Geweldig ook die mooie statige eeuwenoude boerderijen en mooie dijkwoningen met hun rieten daken. Je zou er zo willen wonen, maar wat dacht u van dit kasteeltje.. Is 't geen juweeltje? 

Maas en Waal land geeft veel dijkweggetjes. Veel bochten en dus leuk rijden. Helaas leidt dat tot overlast, dus ook veel verkeersdrempels.

Uiteindelijk heb ik toch de hele route gevonden en hoewel de organisatie iedereen rond vier uur terug verwachtte, druppelden de laatsten, waaronder ik, bijna een uur later het terras op waar de dorst uiteraard ‘geblust’ werd.

Kort daarop maakte de organisatie de prijswinnaars van de tour en sportklasse bekend. Enorme bekers werden uitgereikt en ik was blij dat ik een Big Healey reed, want ook ik mocht een trofee mee naar huis nemen. Hoe de Sprite winnaars dat voor elkaar hebben gekregen is me nog steeds een raadsel.

Elisabeth, Michael en Jeroen, namens de AHOCN weer enorm bedankt voor jullie inspanningen om de leden weer zo een leuke rit voor te schotelen. Ik weet hoeveel tijd en moeite er in gaat zitten om een klinkende rit neer te zetten en het jullie weer gelukt.

Het verslag van de Sportklasse kunt u tegemoet zien in het Healeyblad. Wellicht vind u daar ook de namen van de winnaars, want die zijn me even ontschoten.

Erik van de Klippe

Hoezo is een Sprite klein?

Deze Sprite is ruim genoeg voor drie aanstaande Healey leden.